Tede w numerze Skrzydła rapuje, żeby powiedzieć: „wciąż tu jestem i dobrze mi z tym”. Ten utwór to manifest człowieka, który nie próbuje być młody. Tylko jest młody, mimo upływu lat. A może właśnie dzięki nim?

Ten numer nie ma cię rozwalić beatem, nie ma licytować się na stylówę. Ma cię zaprosić na lot. Na rozpostartych skrzydłach, ale nie ze stali, tylko z czegoś dużo mocniejszego: z luzu, dystansu i akceptacji siebie.

„Dzieciak ze mnie już nie wyjdzie, bo by dawno wyszedł już” – w tych wersach nie ma cienia żalu. Jest za to dojrzałość, która nie zamyka, ale otwiera drzwi. Tede rzuca linijki jakby mimochodem, bez spiny, bez potrzeby zaimponowania. A jednak wiele z nich zostaje z tobą dłużej niż niejeden życiowy coach na TikToku.

Porównanie do Krzysztofa Ibisza to więcej niż tylko żart. To deklaracja: wiecznie młody nie znaczy „na siłę młodzieżowy”. Znaczy: „potrafię czuć świeżość, bo nic mnie nie goni”. Raper nie ucieka przed wiekiem. Przyjmuje go z uśmiechem i ripostą: „Jestem Benjamin Button”.

Refren nie pcha do przodu. On niesie

Melodyjny refren Skrzydeł nie ma zadania podnieść cię z miejsca. Ma cię utrzymać w locie, jak wiatr pod skrzydłami. „Czuję, że ty też masz tak jak ja” to nie kokieteria. To pytanie, czy jeszcze potrafisz cieszyć się tym, że jesteś sobą. Bez przymusu, bez wyścigu, bez porównywania się z „młodszymi, lepszymi, szybszymi”. To właśnie ten refren sprawia, że Skrzydła nie są hymnami sukcesu. Są utworem o godności codzienności. O tym, że można nie nadążać za trendami, ale i tak być z przodu. Jeśli idzie się swoją drogą. Rap polski i zagraniczny – najnowsze wiadomości.