W świetle wojskowego zamachu stanu przeciwko demokratycznemu rządowi w Nigrze, Unia Europejska zdecydowała się na zawieszenie pomocy rozwojowej dla narodu afrykańskiego. Powodem tej decyzji było rosnące zaniepokojenie zamachami stanu w Mali i Burkina Faso, stanowiącymi znaczny regres dla demokracji w regionie. Dodatkowe obawy budzi Grupa Wagnera, której członkowie brali czynny udział w tych wydarzeniach, jednocześnie poszerzając rosyjskie wpływy w regionie.
Zdecydowana reakcja UE na sytuację w Nigrze jest z pewnością uzasadniona, podobnie jak jej wsparcie dla Ukrainy w obronie przed rosyjską agresją. Zastanawiać może jednak niespójna polityka UE wobec Kuby.
Komunistyczna dyktatura na Kubie przez ponad sześć dekad odmawiała swoim obywatelom najbardziej podstawowych swobód i praw. Ten sam reżim służył zarówno jako pełnomocnik sowiecki, jak i rosyjski. Przez lata uczestniczył w wielu zagranicznych interwencjach, od Angoli po obecną Ukrainę. Rząd w Hawanie dążył również do osłabienia demokracji w Ameryce Łacińskiej, aktywnie wspierając dyktatury w Wenezueli i Nikaragui.
Dlaczego wobec Kubańczyków stosuje się podwójne standardy? Dlaczego Rada Europejska zignorowała uchwały Parlamentu Europejskiego, oświadczenia Rady Europy i wiele innych protestów w całej Europie i Ameryce Łacińskiej?
Podczas swojej prezydencji w Radzie Europejskiej, rząd szwedzki oświadczył na początku tego roku,
że z zaniepokojeniem obserwuje negatywny rozwój sytuacji na Kubie, jednocześnie potępiając represyjne działania państwa kubańskiego. W ocenie szwedzkiego rządu, istnieją podstawy do przeglądu polityki UE wobec Kuby. Chodzi o tzw. PDCA czyli stosowane od nieco ponad pięciu lat Porozumienie o dialogu politycznym i współpracy między UE a Republika Kuby.
Unia Europejska finansuje komunistyczny reżim?
Niepoprawnie ukierunkowana polityka doprowadza do sytuacji, że miliardy przelane z Unii Europejskiej za pośrednictwem linii kredytowych PDCA i Klubu Paryskiego, tak naprawdę nie docierają do zwykłych Kubańczyków, a zamiast tego finansują jedynie reżim, który nieustannie represjonuje swoich obywateli.
Wypływa z tego wniosek, że de facto UE finansuje tyranię na największej karaibskiej wyspie. W trosce o wolność i życie Kubańczyków, w imię demokracji w Ameryce Łacińskiej oraz w celu dalszego wsparcia Ukrainy, UE powinna dokonać przeglądu swojej polityki wobec wyspiarskiego rządu totalitarnego.
Instytucjonalny zakaz nałożony na jakąkolwiek opozycję, ponad 1000 więźniów politycznych, tłumienie niezależnej siły roboczej, brak wolności słowa i surowe ograniczenia kultu religijnego, to jedne z wielu cech systemu narzuconego Kubańczykom. Przez lata naród kubański wielokrotnie powstawał przeciwko swoim prześladowcom, a ostatni zryw rozpoczął się 11 lipca 2021 r. Europa nie może wciąż ignorować kubańskiego wołania o wolność. Nadszedł czas, aby UE zakończyła PDCA.
Autorzy: Björn Söder (szwedzki poseł do parlamentu), Dr Orlando Gutierrez Boronat (Zgromadzenie Kubańskiego Ruchu Oporu)
