Ciekawe24.pl - wiadomości z ostatniej chwili
Fot. kadr z filmu "Niu Lai"
W kinach trwa wyścig gigantów. Z jednej strony ekrany zalewają naszpikowane cyfrową perfekcją hollywoodzkie superprodukcje, z drugiej, technologiczne potęgi pokroju chińskiej animacji Ne Zha 2: W krainie potworów, które zawstydzają budżetami największe studia świata.
A jednak latem tego roku najgłośniej zrobiło się o filmie, który wygląda tak, jakby stworzył go student pierwszego roku informatyki w darmowym programie sprzed dwóch dekad. Poznajcie Niu Lai, animowany fenomen, który udowadnia, że w erze algorytmów internet nie ma litości, ale potrafi też dokonać niemożliwego.
Od zera do 300 biletów w skali kraju
Początek tej historii to gotowy scenariusz na dramatyczną klapę. Kiedy 5 sierpnia Niu Lai cichaczem weszło na chińskie ekrany, branża filmowa nawet nie mrugnęła. Nic dziwnego, produkcja nie miała za sobą kampanii marketingowej, zwiastunów ani armii PR-owców. Za ten karkołomny projekt odpowiadał zaledwie dwuosobowy zespół: reżyser Xin Yumeng oraz scenarzystka i głos wszystkich postaci, jego matka Sun Lifang. Co ciekawe, ich mała firma przed porwaniem się na animację w 2021 roku zajmowała się… projektowaniem wnętrz.
Efekt? Przez pierwsze dziesięć dni kinowej emisji film zarobił łącznie 7700 juanów (niecałe 1200 dolarów). W skali gigantycznego rynku w Chinach oznaczało to sprzedaż poniżej 300 biletów. Był to absolutny, bezapelacyjny najgorszy wynik roku. Pokoje kinowe świeciły pustkami, a pojedyncze seanse przynosiły równowartość kilkudziesięciu dolarów. Kurtyna mogła opaść raz na zawsze.
Gdy internet zmienia żart w walutę
Zamiast jednak cicho zniknąć w odmętach kinowej historii, Niu Lai trafiło w ręce chińskich internautów. I wtedy machina rusziła.
Krótkie klipy z filmu, przedstawiające kanciaste, wręcz upiorne modele trójwymiarowego cielęcia i skowronka oraz kuriozalną fabułę o sennych podróżach, obiegły platformy takie jak Weibo i Douyin. Szybko pojawiły się pierwsze miażdżące recenzje. Krytycy nie zostawiali na animacji suchej nitki, nazywając ją „zepsutą”, „rażącą” i „prymitywną”. Dla świata zachodniego czy branżowych insiderów był to definitywny koniec. Dla współczesnej kultury memów, sygnał do ataku.
Internet złapał bakcyla „chorobliwej fascynacji”. To, co miało być pośmiewiskiem, w ułamku sekundy stało się viralowym fetyszem. Widzowie masowo ruszyli do kas nie po to, by podziwiać kunszt animacji, ale by na własne oczy doświadczyć kuriozum, o którym huczał cały internet.
Szał pod lupą kas biletowych
Skala odwrócenia trendu zaskoczyła analityków. Gdy kaskada ironicznych poleceń zaczęła napędzać frekwencję, Niu Lai zanotowało skok, jakiego chiński box office dawno nie widział. W rekordowe dni pojedyncze seanse i poniedziałkowe obroty generowały miliony juanów. W jeden dzień film potrafił sprzedać blisko 300 000 biletów, błyskawicznie przebijając granicę kilkunastu, a w końcowym rozrachunku ponad 18 milionów juanów dochodu (ok. 2,5 miliona dolarów).
Mamy tu do czynienia z jednym z najbardziej absurdalnych zwrotów inwestycji w historii współczesnej kinematografii. Film, który w pierwszych dniach zarabiał grosze, finalnie pomnożył swój budżet tysiąckrotnie.
Powrót do człowieczeństwa czy czysty absurd?
Kulturoznawcy zachodzą w głowę, co właściwie wydarzyło się w chińskich kinach. Pojawiają się głosy, że Niu Lai wygrało na fali gigantycznego zmęczenia sztuczną, wygładzoną perfekcją. W erze, w której sztuczna inteligencja generuje fotorealistyczne obrazy za pomocą jednego kliknięcia, a wielomilionowe superprodukcje wyglądają jak sterylne produkty korporacyjne, toporna, ręcznie lepiona „brzydota” dwuosobowego zespołu stała się symbolem czegoś dziwnie autentycznego.
Widzowie nie płacili za produkt wysokiej jakości. Płacili za uczestnictwo w wielkim, społecznym żarcie. Niu Lai udowodniło, że we współczesnym świecie uwaga jest nową walutą, a granica między totalną katastrofą a genialnym marketingiem bywa cieńsza niż kreska w najprostszym programie do grafiki 3D.
Więcej w kategorii nowości filmowe.
